Cor van Vliet

We schiepen zelf een paradijs
maken ons zelf en anderen wijs
dat wij de wereld sturen
hoe lang het ook zal duren

een tuin zo vol met dromen
in verkeerde handen gekomen
wij zelf zijn daar gebleven
Hem uit ons paradijs verdreven

verdwaalde God vermist verloren
niemand wil nog van Hem horen
ontgoocheld door de mensen
die Hem de kruisdood wensen

toch niet kapot te krijgen
de welbespraakte dood moet zwijgen
God en mens die samen opleven
dat heeft Pasen ons gegeven

ze raken elkaar wel eens kwijt
beiden hebben ze dan spijt
de mens en God zo wonderbaar
willen nooit meer uit elkaar

Door mijn schuld mijn grote schuld
in gedachten woorden en werken
maar er is geen openheid
in het hart van zoveel kerken

noem dan alles op voortaan
waar het fout ging en hoeveel
als je oprecht voor God wil staan
wordt schuld geen ritueel

verootmoediging zo mooi in de liturgie
want God wil steeds vergeven
benoem het dan maar en zie
bevrijd mag je verder leven

Een nieuwe taal moeten we spreken
en die ook durven leren
als al die zekerheden gaan verbleken
zullen zwevers weer terugkeren

dus laat die nieuwe kerk maar komen
waar twijfel geloofshouding mag zijn
een plek waar mensen kunnen dromen
er ruimte blijft voor groot en klein

dogma’s en leerstellingen zullen zwijgen
een notenbalk speelt nieuwe akkoorden
alles is op de menu kaart te krijgen
behalve holle en lege antwoorden

Zou de Eeuwige niet groot genoeg zijn
om uit allen ook uit het donkerste
wat bij ons vaak diep verborgen zit
iets goeds kan en wil laten ontstaan

zou de Aanwezige niet groot genoeg zijn
om zin te geven aan onze fouten
die voor het licht te houden
te doen verbleken
zodat ruimte ontstaat voor vergeving

zou de Eeuwige niet groot genoeg zijn
om ons bij alle onderdrukking
zoveel weerstand te geven
wat ieder nodig heeft

gelukkig hangt het niet van ons af
maar komt het wel op ons aan
als we ons toevertrouwen
aan de Aanwezige

Inspiratiebron  
Dietrich Bonhoeffer

Je was de grens over
op weg naar mijn hart
in gedachten zat Je
bij de bron van Jacob

meer was er niet
wat we samen hadden
ik schrok van Je
alleen wilde ik zijn
gewoon met mezelf

Je vroeg me om water
nam weer een grens
verward draaide ik
overal omheen

maar elk woord van Jou
was sprankelend en
tintelend van leven
Je keek naar me op
ik op Jou neer

levend water kwam
zoals bij Mozes ooit
met zijn stok op de rots
tastend en zoekend naar
de zwakke plek

zoals stenen breken
zo brak Jij mij
door Jouw woorden
met het gevoel
van eindeloze eeuwigheid
nooit meer dorst
liet ik mijn kruik staan