We dragen beelden met ons mee
soms in een fel laaiend vuur
of juist een rustig kalme zee
ze blijven op den duur
heel lang hangen of je kunt er
in stilte en liefde naar verlangen
die foto’s van ons leven
met schaduwkanten soms overbelicht
koester dit geschenk want het gegeven
beeld is steeds op jou gericht
Eerst slechts schoondochter
in mijn ogen maar
wat beweegt ze toch mooi
zij treed naar voren mijn
oude ogen bedrogen
ik weerde haar af
ze zag hoe verloren ik was
klemde zich aan mij vast
gaan waar u gaat
slapen waar u slaapt
God die we delen
betuigenis van trouw
die ik onverdiend ontvang
in bitterheid totaal verrast
onvoorwaardelijk Ruth
naam waarmee je bent geboren
verkwikking en lafenis
mijn ik en mijn mij
belast met droefenis
verbleekt bij het
jij en ik van een plek
waar nieuwe kansen zijn
broodhuis waar toekomst is
waar ik ook naar verlang
Vanuit de idee
dat uiteindelijk
alles illusie is
kan er geen
waarheid bestaan
behalve dan
de waarheid
dat niets zeker is
Soms klinkt het vroom en heel spontaan
hier moeten de neuzen één kant op staan
waar komt die domheid toch vandaan
ik denk dan hoe zou dat gaan
want dan kijk je niemand meer aan
de kerk is als één boeket maar
iedereen is in eigen kleur vrij
met veelkleurige harmonie geuren en fleuren wij
ik de brandnetel hoort er ook bij
Zo jas aan sjaal om
hollen naar de fietskar
kom dan opa kom
en haar kwebbel
stond niet stil
op het ritme
van haar praten
fietste ik met af en toe
achter me een harde gil
met het koekje van de hema
hand in hand
bij de zee gestaan
nog de groeten van
een ster gedaan
thuisgekomen
van het feest
riep ze mama mama
ik ben in
de hemel geweest
De kern van
onze eigen energie
verlicht alle harten en
schijnt tot geluk
als wij ons door
wijsheid laten leiden
Op ons pad naar
de zevende hemel
sta je stil bij
mijn aandacht
vraagt naar
de bekende weg
en ik luister
dan pak ik je hand
als zielsbewijs
fluister zacht
lief mens
wij samen zijn
nu heel dicht
bij het paradijs
Onze Godskennis
bestaat uit voorlopigheid
onderweg zijn we
zoekend naar de ontmoeting
blijft God meer dan ons kennen
Ik zat op slot
al het bruisende
wat in me was
kon niet naar buiten
geen ontsnapping
mogelijk
in gevangenschap
droomde ik
van het moment
dat ongekend
mijn goedheid en
zoetheid gedeeld
zou worden
bij die gedachten
werd ik al dronken
dichterlijke vrijheid
ontmoeting en
toewijding
bracht ook mij
bevrijding
de droom kwam uit
want ik plofte
het had niet langer
moeten duren
ik bleef naar
de kurk turen
mijn vrijheid
tintelde
werd bruisend
in glazen
geschonken
een vriendschap
werd beklonken
Wie was je werkelijk mam
de moeder die me streelde
terwijl je keek
of het je niets scheelde
of die vrouw
die me aankeek als ik
haar wat vroeg
ik zag je denken
ben ik wel goed genoeg
soms in je armen
kreeg ik het gevoel
met vlagen
dat ik jou vast moest houden
en dragen
wie was je werkelijk mam
de vragen van nu
zijn dezelfde als toen
steeds was je iemand anders
je kon er niets aan doen
als je me kuste
heel goed bedoeld
bleef ik maar huilen
omdat je niet keek
of je mond had gevoeld
wie was je werkelijk mam
je moest overleven
mijn leven in handen gekregen
je overgegeven
om mij liefde te geven
zonder echt te voelen
wat liefde was
nu weet ik wie je bent
nu pas
(voor mijn neven)
Voeg toe als favoriet 26/03/2011
