Nu even wel die rust
een kleine cel
een stoel en een bed
de stilte die mij
wakker en welterusten kust
daar in de abdij
denk ik
nu even wel
weten vooral voelen
straks opgeladen opgetogen
weer naar huis gaan
met een gevoel
wat ik allang wist
maar daar weer
steeds opnieuw
zich voltrekt
Schatten van woorden
verzamelde jij
toen ik jouw bijbel
opensloeg
vielen allerlei
knipsels er uit
de bijbel was niet
groot genoeg
voor jou
het deed me goed
ik dacht nou
lang niet zo gek
je had het wel bewaard
op een goede plek
Als Zijn lichaam straks gebroken word
zal er dan iets kostbaars in ons breken
iets van hoge waarde
niet iets wat je wel missen kan
maar wat je alles kost
wat je uit handen wil geven
want ere wie ere toe komt
bij jou en mij moet iets gebroken worden
dan pas ruik je die geur van eerbied
overal merkbaar
waar mensen het kostbare kunnen breken
jouw ziel is die zalf onbetaalbaar maar
wel haalbaar bereikbaar
breek maar en ruik
de geur van eerbied
verspilling dat is als je het niet doet
Achter die steen
ligt dood verborgen
goed verstopt
geen kans op morgen
zorgvuldig gewikkeld
in linnen
achter die steen
ligt een vraag
in diepe duisternis
die het licht
niet kan verdragen
haal die steen
maar weg
laten we
uit de doeken doen
de grootheid van God
een vriend die sliep
mocht daar ontwaken
zo is de dood geen lot
slechts een masker
dus kom maar
naar buiten
gooi het af
blijf bij de dood
niet staan
maar denk straks
met Pasen
aan die vriend
die je riep
dan kan jij ook
Zijn lijden aan
(vrij naar Johannes 11)
Innerlijke
schoonheid
gaat zo diep dat
men haar nooit
uiterlijk
aanschouwen kan
Kruis op een heuvel
draagt een lichaam en een ziel
waar ik verdwaald kniel
tafel in kruisvorm
draagt het brood een kelk met wijn
daar mag ik thuis zijn
Een metgezel
als vaag figuur
die meeloopt
de lange weg
van afgang
doorzichtig
droomt hij
dwars door onze
nachtmerrie heen
tot we ontwaken
omkeren en
we teruggaan
de korte weg
van opgang
de metgezel
nu afwezig toch
meer present
draagt ons weten
dat alle dromen
van het leven
sterker zijn
dan de tragedies
van de dood
Ik hol niet meer mee
van hype naar hype
afspraak naar afspraak
maar nu het kan kniel ik
bij het aanwezig zijn
van mijn lichaam
dat ik nu begrijp
wil bewust stil staan
hoe ik ben afgehaakt
beseffen dat ik veel
te snel bent gegaan
dus wacht ik hier
nu op mijn ziel die
achterop was geraakt
Een lieve vogel
die amper bewoog
keek verrast hoe
haar bestemming
daar prachtig vloog
zonder enige remming
viel zij voor hem
uit het nest van
geen toekomst en
leegtes verdriet
krachtig spreidde ze
haar bonte vleugels
ze zweefde tot aan
de regenboog en zong
een kleurenlied
ze vloog blij voorbij
haar beklemming
ze wist verderop
bij die boog
is mijn bestemming
(voor jou)
