Ontzagwekkend
heft hij zich op
die rots
één bonk trots
golvende schuimkoppen
doen zijn pralende
protsheid glimmen
maar nog groter is
zijn dreiging
aan de onderkant
onzichtbaar
of soms in schimmen
wanneer je
die grootheid
wil gaan beklimmen
alsof je steeds weer
tegen het
onderbewustzijn
opbotst
waarvan je dacht
dat het er niet was
toch rondom de rots
is daar het mysterie
water dat zacht
met nog groter gezag
bij elke klots
levert zij verandering
de slijtage slag
Er kunnen geen getuigen
worden gehoord
op het tribunaal
want die zijn vermoord
Ik kon het nauwelijks
een feest noemen
verweesde verwarring
weemoed en verdriet
leegte door eenzaamheid
niet te verbloemen
waar is mijn doel
een huiverende kilte
nu ik niets meer voel
Hem niet meer zie
ik bid om warme stilte
in mijn ontheemde hart
dat ik daarin Zijn Geest
als een zachte bries
mag horen fluisteren
steeds mag ontdekken
naar mezelf kan luisteren
soms totaal verward
vanuit de diepte met
al die zere plekken
kijk ik omhoog
nu Hij is onttrokken
aan mijn gezicht
zal ik toch nooit
in eenzaamheid verzanden
het laatste wat ik van
Hem zag
Zijn handen
Ik wil mezelf geen
christen noemen
heb zoveel moeite
met een systeem
dat mensen wil opleiden
andere leren en overtuigen
dat in dit geloof het gods wil is
als mensen moeten lijden
religie is een mondiaal geheel
en wereldwijd betekenen
christenen niet zo veel
op de markt van geloven
heeft christendom ook één kraam
daarom maar gepast bescheiden
omgaan met die naam
noem mij maar kerkganger
of bijbellezer of gestoord heiden
daar heb ik mijn hoofd en
handen vol aan
bescheiden laat ik mij steeds
door het goddelijke in elk
mens verleiden
Geloofwaardigheid
zetelt staatkundig gezien
toch steeds weer op macht
Ai ziet, hoe goed (Psalm 133)
De kwikstaart de merel en de mus
waren al vroeg opgestaan
het was in het gefladder
hen niet ontgaan
dat weldra het ontbijt
werd klaar gezet
een campingtafel rijk gedekt en
twee stoelen stonden klaar
nog niet bemand
die éne was nog niet uit bed
kwik ging draaien met de staart
zong het hoogste lied
de schone slaper wakkerde
was dromenland vergeten
aan tafel ging de aandacht naar
kwikstaart merel en mus
die keken vragend toe
zijn jullie nu al ons
fluitconcert vergeten
we schudden nee
en strooiden brood
uiteindelijk heeft iedereen
vroeg of laat uit het nest
gezamenlijk ontbeten
Zo gewoon ben jij
ben je daarom dan
ook zo bijzonder
misschien
ik waak er voor
dat ik dit bijzonder
als vanzelfsprekend
ga zien
Nu het ijs gebroken is
twee gezichten zich richten
op vriendschap
neem jij me mee
je praat honderduit
en zegt ik ben
een beetje nerveus
moet nog even wennen
dat jij er bent
spontaan pak je mijn hand
verlegen kijk ik naar je
voel me ook wat verloren
je woont hier zo mooi
in de Vlaamse Ardennen
we lopen verder door
een fijne dag in mijn leven
ontroeren elkaar
daar op het pad
bij de burcht
waar de schelpen kraken
kijken naar de plek
waar jij was geboren
beklimmen de met spinrag
behangen oeroude toren
na ons afscheid
beloven we elkaar in gevoel
en taal te blijven raken
(voor Martine)
ik stond aan de kant
toen ik deze foto nam
allemachtig dacht ik wat veel
toen ik jullie daar zo zag
wist ik me kleurverwant
met die klaprozen tooi
god wat voelde ik me goed
toen ben ik tussen jullie in gaan staan
als onderdeel van het geheel
fluistert nu elke bloem naast
voor en achter mij
een liefdesverklaring over
wat vriendschap vermag
kom er bij beleef die gloed
van die rode zee zo mooi
Niets bijzonders toch
na het eten
een boswandeling
halfuurtje opgelegde
therapeutische
bewegende handeling
maar terwijl het zonlicht
tussen boomkruinen stroomt
lijk ik alles te vergeten
levendiger zijn de kleuren
bomen en struiken
zijn bloeiend aanwezig
geluiden en geuren
maken mij even los
dit is zo mooi en fijn
ik heb het nooit geweten
zo vaak met andere
dingen bezig maar
mijmer nu even weg
in dit magische bos
zou zo het leven
er ook uit zien
als mijn zintuigen
wat meer werktuigen
zouden zijn
