Op een keer
stond ik
met mijn fiets
voor het voetveer
van Woudrichem
nu schaterlach ik
steeds meer
bij de oversteek
terwijl ik afrem
het kost geen
kapitalen
maar die eerste keer
zag ik op een
houten bordje
op de pont
wat er opstond
“heen motte
betale
en weer weer”
POËTEN.
Met het besef
hoe kwetsbaar
we kunnen zijn
hebben we
ook het hart
onze ziel
te laten zien
wanneer
het dagboek
van weten en
twijfels
open gaat
lezen we voor
uit eigen werk
om houvast
te vinden
klimmen we
weer in de pen
met het verlangen
dat het morgen
mooier zal voelen
dan het vandaag
op papier staat
Soms vraag ik me af
waar komen waarden en
normen vandaan ze zijn
zo onecht en absoluut
maar kijk ik om me heen
dan weet ik ook dat een mens
er beter naar kan handelen
doen alsof ze bestaan
Opwaarts
zetten we alle krachten bij
immers zwaar is de vracht
een bestemming wacht
de radar koerst ons zelfs
door dichte mist
zo varen we door de nacht
bij het eerste ochtendlicht
eten we onze scheepskost
ik zie in je gezicht
een lieve idealist
straks worden we gelost
Afwaarts
laten we ons via de Main
naar de Rijn verder stromen
met gevoel van thuis gekomen
hopen en wachten rekenen
we op een nieuwe vracht
waar we voor tekenen
opwaarts en afwaarts
zijn wij met dit leven tevree
want met elke stroming
elke vracht vaart thuis
altijd met ons mee
(met een knipoog naar alle binnenvaartschippers)
Uit het onweerstaanbare
verlangen naar de energiebron
die ik steeds ervaar
haal ik mijn overtuiging
in het universum vandaan
zij die naar licht vragen
durven veel te geven
omdat je zelf zoveel
mag ontvangen
uit rijke overvloed
nooit kan daar ooit nog
oorlog door ontstaan
zoals in het verleden
als we in balans zo leven
door energie in ons zelf ontdekt
en die te willen delen
is het goed
als de lucht is vervuld
met engelen geduld
kruipt de zon je voelt
aan alles dat zij
terrein heeft veroverd
dan wordt de natte
grasmat betoverd
in een veld smaragd
schitterlicht graast
er nu rustig vol liefde
in blinkende pracht
Een ziel die in liefde woont
is niet rusteloos
vermoeit zich zelf maar
ook andere niet
in dit geheimenis
ze wordt in stilte gekroond
bijna ademloos
zingt ze teer met gewaar
haar hoogste liefdeslied
omdat het kwetsbaar is
De wind luistert
naar mijn zotte verhaal
fluistert het door
aan de bomen
die in een ritselend koor
ook in beweging komen
dan spitsen
de dieren de oren
hun zintuigen juichen
ze voelen en weten
zich allemaal onderdeel
van het grote geheel
het zit in de lucht
ik was het vergeten
het is niet alleen
in taal uit te drukken
met een blijde zucht
groeit het besef dat
ik er bij mag horen
liefde is universeel
Een godsbeeld hebben is fijn
altijd goed is het weten
dat er nog zoveel anderen zijn
laat jouw beeld niet overdonderen
maar vul elkaar steeds aan
elk beeld mag verwonderen en
in liefde naast elkaar bestaan
