Twee appartementen hele dure
twee middenklasse auto,s van allure
twee kasten met chique kleren en
schoenen van grote klasse
natuurlijk af en toe een date
omdat ze vinden dat ze zo goed
bij elkaar passen
twee die vinden dat er zoveel is
daarom willen ze zich niet binden
maar in hun relatie ontdekken ze nog iets
wat ze gemeenschappelijk hebben
en geen mens weet
niets
Nu jij bent verkast
nog net geen plant
voel ik wat ik zolang
al uitstel, nog niet wist
hoe moe ik ben
of speel ik nu de egoïst
omdat ik zo
naar rust verlang
vandaag ging ik wat eerder
je hing daar in de sara
zo bleek, maar ook verrast
ze is zo klaar hoor
zei het hoofd ach ja
ze weet echt niets meer
u neemt haar toch wel
even mee naar buiten
ze is het al vergeten
maar ik heb het haar
eigenlijk wel beloofd
in de rolstoel ging je tekeer
samen met een vloek
en een zucht zijn we
naar buiten gevlucht
ze weet echt niets meer
dreunde nog na
ik was verdoofd
de natuur was omkleed
met herfsttooi
je wees naar een boom
met een stralend gezicht
alsof je wilde zeggen
als je maar één ding weet
een boom zonder blad
is ook mooi.
Wanneer ik aan liefde denk
steeds hechter steeds echter
met een altijd verlangen naar beter
kom ik heel even
dicht bij jullie
met het beeld van een trechter
blijf juist nu in en bij elkaar
veel liefde ontvangen
om het ook weer steeds
stromend door te geven
( bij het uit huis gaan van Niels mijn vriend)
Ga niet in mijn lijden mee
maak het nog niet erger
want dan lijden we alle twee
en wordt het ons beide te veel
dus leven we elkaar in
potentieel
Er zijn geen antwoorden
die het vragen kunnen stillen
door mijn houvast aan twijfel
denk ik: zou ik dat wel willen.
God
mijn leven
is als lucht
het blaast snel voorbij
zucht
Uitblinkende ster
ik vraag je hier te blijven
tegen beter weten in
omdat jij zo mooi schittert
in mijn leven
mijn grootste verlangen
is dat jouw heldere licht
nooit zal afdrijven naar
het donkere niets
maar dat ik steeds iets
van je blijft zien
en jij van mij
ik beloof je dat ik
bij elke stand van de maan
naar buiten zal gaan
want sinds jij daar
aan de hemel ging hangen
zal ik genieten van momenten
misschien wel
lichtjaren van even
Laat Heer
mijn spreken en mijn zwijgen
over U in balans blijven
in een eerbiedig heen en weer
de weg er heen
is mijn doel
het verlangen
onderweg te zijn die
mystieke ervaring
is de vervulling
daar verander ik
raak ik ballast kwijt
om balans te herwinnen
de ruimte in mijn hoofd
ontdoet zich
van het ego dat
belangen verstrengelt
spiritualiteit in de kiem
wil smoren
de ruimte
in mijn hoofd geeft
volheid aan
in en uitzicht
Als de bomen blozen
kan ik maar niet wennen
of kleur bekennen
dat de natuur hier voor kiest
afsterven maar toch niet
huilen om wat je verliest
dan als de bladeren vallen
tussen het krakend hout
komt een pad van goud
nu ik daar op loop
doe ik mezelf een wens
blijf veranderen mens
