Ga naar de inhoud
Als zelfs de schaduwkant
een schaduwkant heeft
voor mij de opgaande zon
in aanzien niet mag stijgen
ik steeds moet afzien van het licht
wat ook mij is gegeven
waar blijft dan mijn eigen bloei
terwijl alles om mij heen op lente belust is
en juist ik daarover nooit kan zwijgen
daarom
zal ik niet blijven ondergaan
wanneer ik mijn dode takken snoei
schenk ik mezelf nieuw leven
Het centraal Bureau voor de Statistiek
bepaalt of onze economie gezond is of ziek
de cijfers achter de komma
van de korte termijn winst
geven aan hoeveel
bezuinigingen er nog moeten komen
waarop moet worden gekort
want als we ziek zijn
moeten er stappen worden ondernomen
zijn we weer gezond
hopelijk merken we dan het verlies
en de pijn in de samenleving
hoe ziek het economisch belang
werkelijk kan zijn
door onze tekortkomingen
Als een gordijn
schoof de dood
voorbij de mystiek
ver weg
van mijn abstracte denken
nu jij daar ligt
ontmoet ik haar fysiek
Geplaatst in Overlijden
|
Opa zingen we straks
als de Koning komt ook
“Oranje boven Oranje boven leve de Koningin”
nee zei ik dat kan niet
daar moeten we iets op verzinnen
voor dat het feest gaat beginnen
ik weet het opa zei ze
“ Oranje boven Oranje boven leve de Koning Wim”
ja dat doen we zei ik
dat is slim
Nu de hoogopgeleide singles
een datingsite aanboren
om later van een
volmaakte intelligente wederhelft
te dromen denk ik juist
dat deze wereld
haar verstand heeft verloren
of is het een signaal
van een kastensysteem misschien
waar mensen al jaren
mee bezig zijn
en zelf niet meer kunnen zien
waar onze hooggeleerde bovenlagen
hun neus optrekken
voor de dalits van onze tijd
de onaanraakbaren de paria’s
niet ontwikkeld genoeg ten spijt
in denken veel te klein
misschien zijn juist zij het wel
die liefde laten overkomen
De poezie stroomt in mij
als een klimmende waterval
stijg ik onnatuurlijk
naar de glans van de zon
om daar op toonhoogte
omringd door ‘n’ orkest
met instrumentale fantasie
me mee laat voeren door de bron
als een koor zingt
het ruisende water die melodie
een nieuw gezang
dat niemand zong
een lied waar ik mij
aan zal blijven kluisteren
ik wens mij en de wereld toe
tot opgetogen luisteren
zwanger van die zilverstroom
doe ik een belofte
dat ik zal blijven schrijven
zwem in blijde verwachting
van nieuwe akkoorden rond
verzeg ik mezelf
altijd dichtbij de bron te blijven
Die dag dat jij
je eenzaamheid mij had verteld
kreeg ik het mandaat
deze te doorbreken
zo kwam er tweezaamheid
een woord wat niet bestaat
maar bij ons een diep besef
dat het ontstaat
wanneer je hart gaat spreken
Geplaatst in Liefde, Lijden, Poezie
|
In gouden stoelen
vorstelijk en prinsheerlijk
genieten de rijksten der aarde
van een geolied systeem
Grijpt de koude dood om zich heen
hij was niet thuis gekomen
met zijn hartstochtelijke schaatsdromen
gleed hij over de plas
gewoonlijk deed hij dat alleen
omdat de liefde voor die sport zo groot was
tot vroeg in volgende morgen
wist nog niemand waar hij was
een ijzig bericht kwam tot mij
mijn God nee
zo dichtbij
De sneeuw is gevallen
de bladeren nog niet
als straks voor beide
het moment van loslaten is gekomen
wil ik nog wel even wachten
om van de lente te dromen
dus kijk ik naar dit koud kunstje
zo zuiver en ongekend
het maakt me warm van binnen
omdat ik ervan geniet
Als zelfs de schaduwkant
een schaduwkant heeft
voor mij de opgaande zon
in aanzien niet mag stijgen
ik steeds moet afzien van het licht
wat ook mij is gegeven
waar blijft dan mijn eigen bloei
terwijl alles om mij heen op lente belust is
en juist ik daarover nooit kan zwijgen
daarom
zal ik niet blijven ondergaan
wanneer ik mijn dode takken snoei
schenk ik mezelf nieuw leven
