
Verleden en heden elk is een vriend
soms een vijand
maar het is die stil wenkende toekomst
die absolute vreemdeling
op wie ik steeds verliefd zal zijn

Verleden en heden elk is een vriend
soms een vijand
maar het is die stil wenkende toekomst
die absolute vreemdeling
op wie ik steeds verliefd zal zijn
Het was geen toneel
of een gespeelde rol
die oprechte woorden
van jou ontvangen
niet gesouffleerd
ik had me in jou
niet vergist
we keken beide
stil voor ons uit
die ene scene
dat intieme ogenblik
bevestigde
mijn verlangen
maar ik antwoordde
dat ik het wist
Was het maar
om gewoon
je stem te horen
al is het eerst
met een schok
in een moment
wanneer ik terug denk
aan de tijd dat
we samen spraken
dat betekent
zoveel voor me
maar dat zul
je vast wel weten
zo heb ik je gekend
bij die vertrouwde klank
lijkt het alsof ik
je aan kan raken
in de leegte
waar ik nu sta
want al het andere
wil ik vergeten
wanneer je zegt
ik mis je

GEDEELD
In een droom zag ik
jouw hart gebroken
alles in mij
schreeuwde
dit moet worden
geheeld
toen werd ik wakker
met jouw hand
op mijn borst
en ik wist
jij hebt het
gedeeld
Alle dingen
waarvan iedereen zegt
dat je die
alleen moet doen
en verwerken
kan en wil ik niet
zo zit ik nu eenmaal
in elkaar

Dat er met Kerst mensen depressief zijn omdat ze mee moeten doen en zich tegen hun wil een brok in de keel eten winkels barstend vol met geschenken de uitgaven slaan op hol mensen zijn boos op die schijnbare sociale activiteiten het zet mij ongemakkelijk aan het denken Ik zie mensen ontevreden herkauwen over de tekortkomingen van het leven dat zijn de feiten zoveel mensen lijden onder de druk van het overmatig moeten geven met het schrikbeeld dat er schulden door ontstaan mensen die angst beleven voor familie bezoekjes ze komen ook best wel deze zware dagen in eenzaamheid door zonder uitnodigingen of verzoekjes ze kunnen er gewoon niet op ingaan ik denk aan ze niet in het minst en weet voor hen kerst is geen winst omdat er een groot verlies is dat zal ik niet vergeten

Zeg weet je wel
waar ik mijn
spirituele kracht
aan ontleen
dat is alleen
omdat ik een
zwak heb voor jou
jij schenkt me zo vaak
het gevoel dat ik mag leven
omdat jij me
steeds laat blijken
dat je vriendschap
zal blijven geven
Je hebt me vernederd
maar ik ben niet nederig
eerst reageerde ik boosaardig
en het voelde als schuld
later had ik geduld
met de ontstane pijn
dat maakte me met
gevoelloosheid vervuld
haast bijna onschadelijk
tenslotte gaf ik je de vrijheid
als jij zo wilt zijn laat ik je los
met innige liefde in de ruimte
van mijn aanvaarding
dat is voor beide het meest
rechtvaardig