Ons paradijs

 

We schiepen zelf een paradijs
maken ons zelf en anderen wijs
dat wij de wereld sturen
hoe lang het ook zal duren

een tuin zo vol met dromen
in verkeerde handen gekomen
wij zelf zijn daar gebleven
God uit ons paradijs verdreven

verdwaalde Heer vermist verloren                                                                                                                                                 niemand wil nog van Hem horen
ontgoocheld door de mensen
die Hem de kruisdood wensen

toch niet kapot te krijgen
de welbespraakte dood moet zwijgen
God en mens die samen leven
dat heeft Pasen ons gegeven

ze raken elkaar wel eens kwijt
beiden hebben ze dan spijt
de mens en God zo wonderbaar
willen nooit meer uit elkaar

Dit bericht is geplaatst in Geloof, hoop en liefde, Pasen. Bookmark de permalink.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.