Vader hoe zou het gaan
als niemand meer
in ons geloven kan
Jezus daar vraag je me wat
zou het kunnen zijn
dat we dan
niet meer bestaan
Vader hoe zou het gaan
als niemand meer
in ons geloven kan
Jezus daar vraag je me wat
zou het kunnen zijn
dat we dan
niet meer bestaan
Fijn dat mobieltje
altijd bereikbaar
ze houdt hem stevig vast
het voelt zo veilig
dat ding is haar heilig
iedereen weet waar ze is
haar kind loopt langs zee
gaat met de wind mee
snikt weet niet waar ze is
de knuffel houdt haar vast
de moeder huilt
en belt één één twee
De taal van
mijn ziel
is gevoel
daar vind je
mijn verhaal
ontstaan vragen
komen antwoorden
gedachten van
wat ik won
of verloor
dus leg mij
niet vast
op mijn woorden
ik put uit
een andere bron
zielservaring
vertelt wat ik
bedoel
Boom van een boom
je staat op de voorgrond
krachtig weerkaatst
het hemelse licht
de glinsterende aarde
die zwanger is
van hoogzomer
liefde wordt dampende dauw
rondom je stam opgeslokt
laatste mistflarden
vluchten en zuchten
worden dan weggelokt
het mooiste wat ik ooit zag
of heb gekend
de wind speelt met je
ritselend groengoud
het schilderachtig grijze
wat aan de horizon ligt
bracht het wonder
de lucht was in beroering
een ereboog met kleuren
die alleen God maken kan
buigt zich om je heen
brengt mij in vervoering
een geluksmoment
heel bijzonder
in een eeuwig verbond
wat is opgericht
(vrij naar psalm 1)
O universum
onbegrijpelijk wezen
dat alles verbindt
dat ons de dag schenkt
zonnestralen doet glanzen
lichtpunt in ons hart
dat sterren vormde
ieder op een eigen plaats
in geheel en al
dat moeder wil zijn
schenkt koele en warme lucht
om te ademen
dat kostbaar water
als rivieren laat stromen
verfrissend en koel
dat ons vlammen geeft
en ons opwarmt voor de nacht
tongen van vrede
dat moeder aarde
ons in voedsel wil dienen
versiert met bloemen
dat ons met liefde
wil dragen en verdragen
in zwanger geduld
dat een wending geeft
aan wat wij de dood noemen
adembenemend
De wereldorde
is als een boer die kunstmest
strooit om van te leven
zijn manifest is
voordat je gaat maaien
je eerst groei moet geven
maar als een gek
met wanorde in zijn hoofd
ons van die groei beroofd
door verderf te zaaien
dan wordt die wereldorde
een manifest en
vast verbond tussen
levenden en doden

Liefde mag nooit slechts
een woord blijven pas
wanneer het lichaam krijgt
een ziel en een gezicht
dan kan je er mee lezen
en schrijven
Stap gerust de nacht maar in
waar de schaduw zo groot lijkt
verberg je licht nog even
voor je de dag weg wilt geven
zodat mijn liefde bezwijkt
voel op de tast mijn handen
doe je ogen maar dicht
de waarheid die we vonden
vormt een bundel van licht
bal een vuist voor de nacht
heb lef om mijn wereld te volgen
in liefde die licht zal geven
zing mijn minnelied mee
breng voor de dag nieuw leven
Ik kan niet
verklaren hoe
op mijn pad
de ruimte tussen
mijn woorden
gevuld wordt
met liefde
als verborgen
voetstappen
die ik nooit
belopen kan
maar wel
voelen en ervaren
Als ik binnen ben
besef ik zo vaak
dat ik niet
buiten je kan
ben ik buiten
voel ik je warmte
diep van binnen
nu je licht
zich weer naar
mij toe keert
leer me dan gauw
dat ik als een bloem
me ook keer naar jou